نشانگرهای ملکولی
به تفاوت موجود در میان ردیف دی ان ای کروموزوم های هر سازواره که به فرزندانش انتقال یابد نشانه یا نشانگر ژنتیکی گویند. هر نشانگر ژنتیکی باید دارای دو ویژگی باشد[1و3].
1- در میان دو فرد دارای چند شکلی باشد.
2- به توارث برسد.
انواع نشانگرهای ژنتیکی در بر گیرندة نشانگرهای ریختی (مرفولوژیک)، نشانگرهای پروتئینی و نشانگرهای دی ان ای می باشند.
برخی از کابردهای نشانگرهای دی ان ای
- فراهم کردن نقشه های ژنتیکی
- انجام گزینش به کمک نشانگرها
- انجام رده بندی و بررسی فرگشت در جانداران
- شناسایی ژنوتیپ های جانداران
- شناسایی جانداران تراریخته و سازه های بیماریزا
- بررسی تبارنامه ها و خویشاوندی ها
- برآورد خلوص ژنتیکی
- برآورد گوناگونی ژنتیکی
- تعیین جنسیت در جانوران[1و2و3].
کتابنامه:
[1] قره یاضی، ب. 1375. کاربرد نشانگرهای دی ان ای در اصلاح نباتات. چهارمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات ایران. دانشگاه صنعتی اصفهان.
[2] بوذری، م.، ح. ر. قلمکاری و ص. ولیان بروجنی. 1382.مهندسی ژنتیک در تعیین جنسیت رویانهای گاو. انتشارات جهاد دانشگاهی واحد اصفهان.
[3] نقوی، م. ر.، ب. قریاضی و ق. حسینی سالکده. 1384. نشانگرهای ملکولی. موسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران.
با درود خوب است ولی کامل تر شود.
پاسخ دادنحذف